مقایسه اقتصادی زنت و چیلر؛ کدام سیستم انتخاب بهتری است؟

زنت یا چیلر؛ تصمیمی که مستقیماً روی هزینه‌های شما اثر می‌گذارد

در شرایطی که هزینه‌های زیرساخت، انرژی و تعمیرات روزبه‌روز افزایش می‌یابد، انتخاب بین دستگاه زنت و سیستم چیلر، دیگر یک موضوع صرفاً فنی نیست؛ بلکه یک تصمیم اقتصادی حیاتی است. این انتخاب می‌تواند مستقیماً روی سوددهی پروژه، دوام سیستم تهویه، و حتی ادامه فعالیت برخی واحدهای صنعتی اثرگذار باشد. در واقع، اگر تا چند سال پیش، نوع سیستم سرمایش صرفاً بر اساس اولویت‌های مهندسی انتخاب می‌شد، امروز هزینه‌های واقعی و بازگشت سرمایه به اصلی‌ترین معیار تصمیم‌گیری تبدیل شده‌اند.

در این مقاله، هدف ما نه تبلیغ زنت و نه رد سیستم چیلر است، بلکه می‌خواهیم بر اساس واقعیات بازار ایران و تحلیل‌های اقتصادی، به این سؤال پاسخ دهیم:
“کدام انتخاب اقتصادی‌تر است؟ دستگاه زنت یا سیستم چیلر؟”

برای پاسخ دقیق به این سؤال، ابتدا باید با ماهیت دو تکنولوژی آشنا شویم. سیستم چیلر، اغلب از مکانیسم تراکمی یا جذبی برای خنک‌سازی آب استفاده می‌کند و آن آب سرد را به وسیله فن‌کویل یا هواساز به داخل محیط هدایت می‌کند. در طرف دیگر، دستگاه زنت با ترکیب سرمایش تبخیری و تهویه مکانیکی، هوای تازه را وارد کرده و از خنک‌سازی مستقیم با آب بهره می‌برد.

اما تفاوت اصلی این دو سیستم، در اعداد و ارقام خود را نشان می‌دهد.
هزینه نصب، میزان برق مصرفی، نیاز به نگهداری تخصصی، قابلیت استفاده در اقلیم‌های خاص ایران، و در نهایت بازگشت سرمایه (ROI) موضوعاتی هستند که این دو سیستم را کاملاً از هم متمایز می‌کنند.

در بسیاری از پروژه‌های صنعتی، زمانی‌که کل هزینه سیستم تهویه را با دیدی ۵ تا ۱۰ ساله بررسی کنیم، متوجه می‌شویم که آنچه در ابتدا “ارزان” به نظر می‌رسد، ممکن است در درازمدت به شدت “گران” تمام شود. و برعکس، آنچه هزینه اولیه بالاتری دارد، شاید در بلندمدت سودآورترین انتخاب ممکن باشد.

دستگاه زنت چیست و از نظر اقتصادی چگونه عمل می‌کند؟

دستگاه زنت به عنوان یکی از سیستم‌های تهویه مطبوع ترکیبی، جایگاه ویژه‌ای در پروژه‌های ساختمانی، صنعتی و نیمه‌صنعتی ایران پیدا کرده است. این سیستم، بر خلاف چیلر که کاملاً به تکنولوژی تبرید مبتنی بر سیکل تراکمی یا جذبی وابسته است، از یک روش طبیعی‌تر و ساده‌تر برای سرمایش استفاده می‌کند. در واقع، زنت یک دستگاه سرمایش تبخیری است که با ترکیب جریان هوای تازه و عبور آن از پدهای مرطوب، به کاهش دمای هوا در فصول گرم کمک می‌کند. هم‌زمان با تأمین سرمایش، سیستم تهویه نیز فعال است و هوای تازه به درون محیط وارد می‌گردد؛ بدون نیاز به سیکل پیچیده تبرید یا کمپرسور پرمصرف.

از منظر اقتصادی، دستگاه زنت در اولین گام با یک مزیت جدی روبه‌رو است: هزینه اولیه پایین‌تر. در مقایسه با سیستم چیلر که نیازمند خرید تجهیزات متعدد مانند برج خنک‌کن، کندانسور، اواپراتور، هواساز و کنترلرهای دیجیتال می‌باشد، دستگاه زنت یک ساختار ساده و یکپارچه دارد که باعث کاهش محسوس در هزینه نصب و راه‌اندازی می‌شود. این ویژگی به‌ویژه در پروژه‌هایی که با محدودیت بودجه مواجه هستند یا فاز اولیه بهره‌برداری را مد نظر دارند، یک امتیاز تعیین‌کننده تلقی می‌شود.

در کنار کاهش هزینه نصب، مصرف برق دستگاه زنت نیز در سطح بسیار پایین‌تری قرار دارد. از آن‌جا که این سیستم فاقد کمپرسور و اجزای الکترومکانیکی پرمصرف است، تنها با یک یا چند فن و یک پمپ کوچک فعالیت می‌کند. در نتیجه، میزان انرژی الکتریکی مورد نیاز برای سرمایش چند هزار متر مربع فضای تولیدی یا انبار، به حداقل ممکن می‌رسد. این موضوع به‌خصوص در اقلیم‌هایی نظیر تهران، اصفهان، مشهد، یزد و کرمان – که هوا گرم و خشک است – مزیت فوق‌العاده‌ای به شمار می‌رود.

صرفه‌جویی در انرژی الکتریکی، علاوه بر کاهش مستقیم در قبض برق، منجر به کاهش فشار روی تجهیزات تأمین برق (ژنراتورها یا تابلو برق کارخانه) و افزایش پایداری کل سیستم می‌شود. این فاکتور در بلندمدت می‌تواند آثار مالی چشمگیری داشته باشد که در نگاه اول چندان مشهود نیست، اما در تجزیه‌ و تحلیل‌های اقتصادی بلندمدت بسیار مؤثر خواهد بود.

اما آنچه دستگاه زنت را به یک گزینه اقتصادی واقعی تبدیل می‌کند، تنها محدود به خرید و مصرف انرژی نیست. هزینه‌های نگهداری و تعمیرات نیز در این سیستم بسیار پایین‌تر از چیلر است. نبود قطعات حساس مانند کمپرسور، گاز مبرد و سیستم‌های کنترلی پیچیده، باعث شده است که تعمیر و سرویس دستگاه زنت با کمترین دانش فنی قابل انجام باشد. بسیاری از صنایع و واحدهای تولیدی در مناطق صنعتی ایران، ترجیح می‌دهند سیستمی را انتخاب کنند که در صورت بروز اشکال، نیازی به حضور تیم تخصصی از پایتخت یا شرکت‌های خارجی نداشته باشد؛ و دستگاه زنت دقیقاً این نیاز را پاسخ می‌دهد.

همچنین باید به انعطاف‌پذیری بالای زنت اشاره کرد. این سیستم، بسته به نوع طراحی، می‌تواند به راحتی برای پروژه‌های گوناگون سفارشی‌سازی شود. از سالن‌های ورزشی گرفته تا سوله‌های صنعتی، از کارگاه‌های کوچک گرفته تا سالن‌های تولید مواد غذایی، همگی قادر به بهره‌گیری از زنت با ظرفیت‌های متنوع هستند؛ بدون آن‌که نیاز به تغییرات اساسی در زیرساخت‌ها یا طراحی معماری داشته باشند.

نکته قابل توجه دیگر، حذف سیستم‌های آب‌بندی پیچیده، لوله‌کشی با فشار بالا و خطرات نشت گازهای مبرد است. در حالی که چیلر به دقت بسیار بالایی در نصب و آب‌بندی نیاز دارد و هرگونه نشت، موجب اختلال کلی در سیستم می‌شود، دستگاه زنت از این نظر ساده و کم‌ریسک است. همین مسئله باعث شده بسیاری از کارفرمایان، با دید کاهش هزینه‌های پنهان و کاهش ریسک عملیاتی، زنت را به عنوان سیستم اولیه تهویه در نظر بگیرند.

از منظر زیست‌محیطی نیز دستگاه زنت کم‌اثرتر از چیلر است. عدم استفاده از گازهای مبرد مخرب لایه ازن، مصرف برق کمتر، عدم نیاز به آب زیاد برای برج خنک‌کن و عدم تولید حرارت شدید از کمپرسور، همگی نشان‌دهنده تطابق بیشتر این سیستم با سیاست‌های صرفه‌جویی انرژی و توسعه پایدار هستند. البته این مزیت‌ها صرفاً زیست‌محیطی نیستند؛ زیرا هر اقدامی که به کاهش مصرف انرژی و آب منجر شود، در نهایت یک سود اقتصادی مستقیم نیز خواهد داشت.

در مجموع، می‌توان گفت دستگاه زنت، با برخورداری از ساختار ساده، مصرف انرژی پایین، هزینه نگهداری اندک و تطابق بالا با اقلیم‌های گرم و خشک ایران، از منظر اقتصادی یک انتخاب بسیار هوشمندانه و کم‌ریسک برای بسیاری از پروژه‌های صنعتی و ساختمانی محسوب می‌شود. اما این تنها نیمی از مسیر تحلیل است. برای درک بهتر این موضوع که آیا واقعاً زنت نسبت به چیلر “اقتصادی‌تر” است یا خیر، باید در گام بعدی، سیستم چیلر را با همان دقت مورد بررسی قرار داد.

سیستم چیلر چیست و هزینه‌های پنهان آن کدام‌اند؟

سیستم چیلر یکی از پیشرفته‌ترین و پرکاربردترین فناوری‌های تهویه مطبوع در جهان است که اساس عملکرد آن بر مبنای برودت تراکمی یا جذبی استوار است. در این سیستم، گرمای هوا به واسطه‌ی یک چرخه پیچیده فیزیکی ـ شیمیایی از محیط گرفته می‌شود و با استفاده از سیالات مبرد، فرایند خنک‌سازی در سطح وسیع انجام می‌گردد. در ظاهر، چیلرها به‌دلیل توان خنک‌کنندگی بالا، انتخاب اول بسیاری از پروژه‌های لوکس، برج‌های تجاری، بیمارستان‌ها و کارخانه‌های پیشرفته هستند. اما فراتر از توان سرمایشی، مسئله اصلی در بررسی اقتصادی، هزینه‌های پنهان چیلر است؛ هزینه‌هایی که اغلب تا پس از نصب آشکار نمی‌شوند.

یکی از نخستین موضوعات مهم در تحلیل اقتصادی چیلر، هزینه نصب و تجهیزات جانبی است. برخلاف تصور عمومی، خرید خودِ چیلر تنها بخشی از هزینه اولیه پروژه است. برای بهره‌برداری از چیلر به‌طور کامل، نیاز به تجهیزات مکمل مانند برج خنک‌کننده، پمپ‌های سیرکولاسیون، بستر لوله‌کشی با ضخامت خاص، تابلو برق صنعتی، واحدهای هواساز یا فن‌کویل‌ها و سیستم کنترلی دیجیتال وجود دارد. مجموع این تجهیزات در بسیاری از موارد هزینه‌ای برابر یا حتی بیشتر از خود چیلر را به پروژه تحمیل می‌کنند. این موضوع باعث می‌شود که قیمت نهایی راه‌اندازی سیستم چیلر، گاه به چند برابر قیمت کاتالوگی آن برسد؛ مسئله‌ای که در برآورد اولیه بسیاری از کارفرمایان لحاظ نمی‌شود.

فراتر از هزینه خرید و نصب، مصرف برق چیلر یکی دیگر از عوامل کلیدی در تحلیل اقتصادی آن است. چیلرهای تراکمی که عمده مصرف بازار ایران را تشکیل می‌دهند، متکی به کمپرسورهای پرقدرت هستند. این کمپرسورها در روزهای گرم سال، خصوصاً در مناطق مرکزی و جنوبی کشور، باید در ظرفیت کامل فعالیت کنند که منجر به مصرف برق چندین برابر بیشتر از سایر سیستم‌های تهویه می‌شود. این مسئله نه‌تنها هزینه قبض برق را بالا می‌برد، بلکه ممکن است در مناطقی که محدودیت در تأمین برق وجود دارد، منجر به ناپایداری سیستم یا حتی خاموشی شود. در صورتی‌که تأسیسات از ژنراتور استفاده کنند، مصرف بالای چیلر موجب فشار مضاعف بر دیزل‌ژنراتورها و کاهش عمر مفید آن‌ها خواهد شد.

یکی دیگر از جنبه‌های کمتر دیده‌شده در هزینه‌های پنهان، نگهداری و سرویس چیلر است. برخلاف دستگاه زنت که عمدتاً به تعمیرات ساده اکتفا می‌کند، سیستم چیلر دارای اجزای پیچیده‌ای نظیر کمپرسور، کندانسور، مدارهای کنترلی، ترموستات‌ها، و سامانه‌های الکترونیکی حساس است. این اجزا نیازمند سرویس‌های دوره‌ای دقیق، کالیبراسیون و تأمین قطعات خاص هستند. در بسیاری از موارد، نگهداری چیلر نیازمند قراردادهای سرویس حرفه‌ای با شرکت‌های متخصص است که خود منبعی از هزینه‌های مستمر و غیرقابل پیش‌بینی می‌باشند. در صورت عدم سرویس‌ منظم، عملکرد چیلر کاهش یافته، مصرف انرژی افزایش می‌یابد و خطر بروز خرابی‌های شدید و توقف سیستم بالا می‌رود.

توقف عملکرد چیلر، برخلاف زنت، معمولاً به معنای خاموش شدن کامل سیستم تهویه است، چرا که عملکرد چیلر کاملاً متمرکز و مرکزی است. در پروژه‌هایی که از چیلر به عنوان تنها منبع سرمایش استفاده می‌کنند، خرابی چیلر می‌تواند منجر به توقف کامل تولید یا تعطیلی ساختمان شود، که این مسئله در صنایع تولیدی، بیمارستان‌ها و مراکز حساس به دما، ضررهای اقتصادی سنگینی را در پی دارد.

در کنار هزینه‌های فنی، یک موضوع دیگر نیز قابل توجه است و آن، زمان اجرای پروژه با چیلر است. به دلیل نیاز به اجرای سیستم‌های جانبی مانند برج خنک‌کن، لوله‌کشی رفت و برگشت، پایه‌سازی و راه‌اندازی سیستم کنترل دیجیتال، معمولاً زمان نصب چیلر بسیار بیشتر از سایر سیستم‌ها است. این تأخیر در بهره‌برداری می‌تواند هزینه‌های فرصت پروژه را افزایش داده و فشار اقتصادی غیرمستقیمی بر کارفرما وارد کند.

علاوه بر همه این موارد، استفاده از سیالات مبرد در چیلرها موضوعی زیست‌محیطی و امنیتی نیز هست. گازهای مبرد سنتی در صورت نشت به محیط، هم برای سلامت پرسنل خطرناک هستند و هم به لایه اوزون آسیب می‌زنند. همچنین، نشت گاز، باعث توقف سیستم و نیاز به شارژ مجدد می‌شود که خود مستلزم هزینه و تخصص فنی بالاست.

در مجموع، گرچه سیستم چیلر از منظر توان خنک‌سازی، قابلیت کنترل دما، و استفاده در پروژه‌های بزرگ دارای مزایای جدی است، اما هزینه‌های پنهانی نظیر مصرف برق بالا، نگهداری پیچیده، خطر توقف کامل سیستم، و نیاز به تجهیزات جانبی متعدد، باعث می‌شود که تصمیم‌گیری صرفاً بر اساس توان سرمایشی، منجر به انتخابی غیر اقتصادی شود. به‌ویژه در شرایط اقتصادی امروز ایران که هزینه‌های انرژی و قطعات خارجی به‌طور مستمر در حال افزایش است، نادیده گرفتن این هزینه‌های ثانویه، ممکن است یک پروژه را از سوددهی به سمت زیان‌دهی سوق دهد.

🔷✦▌ نکته تحلیلی
چیلر، اگرچه ظاهری قدرتمند و صنعتی دارد، اما بدون در نظر گرفتن هزینه‌های جانبی، دقیقاً همانند خودرویی گران‌قیمت است که هزینه سوخت، تعمیرات و قطعات آن می‌تواند مالکش را با چالش‌های مالی بلندمدت روبه‌رو کند.

مقایسه مصرف انرژی زنت و چیلر در شرایط واقعی ایران

مصرف انرژی، یکی از مهم‌ترین شاخص‌های اقتصادی در انتخاب میان دستگاه زنت و سیستم چیلر است. در یک پروژه صنعتی یا ساختمانی، میزان برقی که سیستم سرمایش در تابستان مصرف می‌کند، می‌تواند تعیین‌کننده‌ی اصلی در سودده یا زیان‌ده شدن آن پروژه در بلندمدت باشد. همین موضوع سبب شده است تا مقایسه دقیق مصرف انرژی این دو سیستم، نه به‌عنوان یک بررسی جانبی، بلکه به‌عنوان هسته اصلی تحلیل اقتصادی در اولویت قرار گیرد.

در شرایط اقلیمی ایران که در بیشتر مناطق کشور با گرمای شدید و رطوبت پایین مواجه هستیم، تحلیل مصرف انرژی باید مبتنی بر داده‌های واقعی و شرایط بومی باشد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که در مناطق گرم و خشک مانند تهران، اصفهان، کرمان، یزد، مشهد و بسیاری از شهرهای صنعتی کشور، استفاده از سرمایش تبخیری زنت، به‌طور متوسط تا ۷۰ درصد برق کمتری نسبت به چیلر مصرف می‌کند. این تفاوت قابل توجه، ناشی از ساختار فنی این دو سیستم است. دستگاه زنت بدون کمپرسور و بدون سیکل تبرید، تنها با فن و پمپ آب فعالیت می‌کند، در حالی‌که چیلرهای تراکمی نیاز به کمپرسورهای بزرگ، کندانسور، برج خنک‌کن و تجهیزات جانبی پرمصرف دارند.

در عمل، همین تفاوت فنی باعث می‌شود که سیستم چیلر، حتی در حالت کارکرد بهینه، مصرف برق بالایی داشته باشد که به‌ویژه در ساعات اوج مصرف تابستان، می‌تواند فشار زیادی به شبکه برق ساختمان یا کارخانه وارد کند. در برخی پروژه‌های صنعتی، این مسئله باعث شده که کارفرمایان مجبور به افزایش ظرفیت تابلو برق، نصب ژنراتور مستقل یا خرید انشعاب برق با ظرفیت بالاتر شوند که خود به‌تنهایی هزینه‌هایی بالغ بر ده‌ها میلیون تومان ایجاد کرده است.

در نقطه مقابل، دستگاه زنت با توان راه‌اندازی در برق تک‌فاز و مصرف به‌شدت پایین‌تر، گزینه‌ای است که می‌تواند در اکثر پروژه‌ها بدون نیاز به تغییر در ساختار تأمین برق مورد استفاده قرار گیرد. این موضوع برای ساختمان‌های اداری، کارگاه‌های تولیدی و حتی واحدهای نیمه‌صنعتی که به برق سه‌فاز دسترسی ندارند، یک امتیاز کلیدی تلقی می‌شود. از آن‌جا که مصرف برق زنت به‌صورت کاملاً خطی و قابل پیش‌بینی است، امکان محاسبه دقیق هزینه‌ها برای واحد مالی وجود دارد و تصمیم‌گیری را از حالت تخمینی به حالت مهندسی تبدیل می‌کند.

از زاویه‌ای دیگر، باید به موضوع تعرفه برق صنعتی و تجاری در ایران نیز توجه داشت. برخلاف تصور عمومی، برق برای مصارف صنعتی، در تعرفه‌های نیمه‌یارانه‌ای یا آزاد محاسبه می‌شود. بنابراین هر کیلووات مصرف اضافه از سوی چیلر، به‌طور مستقیم وارد صورت‌حساب نهایی کارخانه یا پروژه خواهد شد. این در حالی است که در دستگاه زنت، مصرف برق به حدی پایین است که در برخی پروژه‌ها، مصرف آن به اندازه یک دهم چیلر مشابه در همان متراژ برآورد شده است.

در کنار مصرف برق، باید به انرژی ثانویه نیز توجه کرد. بسیاری از چیلرها برای تأمین آب خنک به پمپ‌های پرمصرف نیاز دارند. این پمپ‌ها، هم در مسیر رفت و هم برگشت آب فعال هستند و دائماً فشار کاری بالایی تولید می‌کنند. در حالی‌که دستگاه زنت فاقد مدار بسته آبرسانی است و تنها یک پمپ سیرکولاسیون داخلی دارد که آب را روی پدهای سلولزی پخش می‌کند. بنابراین، نه‌تنها مصرف اصلی کاهش یافته، بلکه مصرف انرژی جانبی نیز حذف شده است.

نکته مهم دیگر، توان سیستم در تطبیق با نوسانات دمایی است. چیلر برای رسیدن به دمای ثابت، گاهی ناچار است با ظرفیت بالا فعالیت کند که همین موضوع باعث جهش در مصرف انرژی می‌شود. دستگاه زنت، اما به‌واسطه‌ی منطق عملکرد طبیعی و تبخیری، دارای تطابق پویاتری با شرایط محیطی است و افزایش یا کاهش دما، مصرف آن را به‌صورت متعادل‌تری تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در پروژه‌هایی که پایش دقیق مصرف انرژی صورت گرفته، اغلب دیده شده که در تابستان‌های گرم، چیلرها بخش بزرگی از سهم مصرف انرژی کلی یک ساختمان یا کارخانه را به خود اختصاص می‌دهند. در مقابل، دستگاه زنت حتی در اوج گرما نیز تأثیر چشم‌گیری بر قبض برق ندارد و عملکرد آن پایدار باقی می‌ماند. همین تفاوت باعث شده تا بسیاری از مشاوران پروژه‌های صنعتی، در سال‌های اخیر تمایل بیشتری به پیشنهاد سیستم زنت به‌عنوان راهکار کم‌مصرف و اقتصادی داشته باشند، به‌ویژه در مناطقی که کمبود انرژی یا نوسانات برق مشکل‌ساز هستند.

در تحلیل نهایی، باید گفت که مقایسه مصرف انرژی میان زنت و چیلر، تنها یک بحث تکنیکی نیست، بلکه یک فاکتور تعیین‌کننده در موفقیت یا شکست پروژه از منظر اقتصادی است. هزینه‌ای که در هر ماه برای برق پرداخت می‌شود، در مجموع سالیانه رقم بزرگی را شکل می‌دهد و در دوره‌های چند ساله می‌تواند حتی از هزینه اولیه خرید دستگاه فراتر رود. بنابراین اگر هدف، انتخاب سیستم تهویه‌ای باشد که در شرایط واقعی ایران کمترین فشار را بر بودجه انرژی وارد کند، زنت بدون تردید جایگاه بسیار بالاتری نسبت به چیلر خواهد داشت.

هزینه نصب، راه‌اندازی و زیرساخت؛ کدام سیستم اقتصادی‌تر شروع می‌شود؟

وقتی صحبت از انتخاب بین دستگاه زنت و سیستم چیلر به میان می‌آید، بسیاری از نگاه‌ها ابتدا متوجه هزینه خرید دستگاه اصلی می‌شود. اما واقعیت این است که بخش عمده‌ای از هزینه‌ واقعی در همان ابتدای مسیر، در مرحله نصب و راه‌اندازی نهفته است؛ جایی که تفاوت‌های اساسی میان این دو سیستم خود را نشان می‌دهند. تحلیل هزینه‌های نصب و زیرساخت، یکی از دقیق‌ترین ابزارهای اقتصادی برای شناخت انتخاب بهینه است؛ به‌ویژه در پروژه‌هایی که محدودیت مالی، زمان فشرده یا فضاهای تنگ وجود دارد.

در مورد سیستم چیلر، نصب آن هیچ‌گاه به سادگی قرار دادن یک دستگاه در محل مورد نظر نیست. چیلرهای تراکمی به دلیل ماهیت فنی خود نیاز به یک سری پیش‌نیازهای زیرساختی دارند که گاه هزینه آن‌ها از هزینه خود چیلر فراتر می‌رود. برای نمونه، وجود برج خنک‌کننده، پمپ‌های فشار قوی، خط لوله‌های رفت و برگشت، تابلوهای برق فشار قوی، کنترلرهای مرکزی، و حتی اتاق مخصوص چیلر با تهویه استاندارد، همگی الزامات اجرایی برای راه‌اندازی یک چیلر صنعتی هستند. این تجهیزات علاوه بر نیاز به فضای فیزیکی، مستلزم نصب تخصصی و صرف زمان زیاد هستند؛ عواملی که در برنامه‌ریزی اولیه پروژه‌ها معمولاً دست‌کم گرفته می‌شوند.

در نقطه مقابل، دستگاه زنت به‌عنوان یک سیستم یکپارچه و فشرده، بسیاری از این پیش‌نیازها را حذف کرده است. این دستگاه معمولاً به‌صورت پکیج کامل تولید و عرضه می‌شود و پس از تحویل، تنها نیاز به اتصال برق، آب، و نصب در محل مشخص دارد. این ویژگی باعث می‌شود زمان اجرای پروژه‌هایی که از زنت استفاده می‌کنند، به‌طور میانگین بین ۴۰ تا ۶۰ درصد سریع‌تر از پروژه‌های مشابه با چیلر باشد. این تسریع در زمان اجرا، نه‌تنها هزینه نیروی انسانی و تأخیر پروژه را کاهش می‌دهد، بلکه باعث می‌شود سریع‌تر به مرحله بهره‌برداری و بازگشت سرمایه برسیم؛ فاکتوری که در پروژه‌های صنعتی با زمان‌بندی فشرده، ارزش بالایی دارد.

از منظر تأمین برق، سیستم چیلر به دلیل مصرف بالا، نیازمند زیرساخت برق سه‌فاز با توان بالا است. بسیاری از پروژه‌ها، به‌ویژه در شهرک‌های صنعتی یا مناطق تازه‌ساز، برای نصب چیلر مجبور به ارتقاء انشعاب برق، نصب تابلوهای فشار قوی و حتی ژنراتور مستقل می‌شوند. این ارتقاء، هزینه‌ای چند ده میلیون تومانی به پروژه تحمیل می‌کند. در حالی‌که دستگاه زنت، در اغلب مدل‌ها با برق تک‌فاز یا سه‌فاز سبک نیز به‌راحتی راه‌اندازی می‌شود و معمولاً نیازی به ارتقاء زیرساخت برق ندارد. به همین دلیل است که در بسیاری از کارخانه‌ها یا کارگاه‌های نیمه‌صنعتی، زنت انتخاب اول در فاز توسعه یا بازسازی تأسیسات است.

در خصوص لوله‌کشی نیز تفاوت بسیار مشهود است. چیلرها نیازمند شبکه پیچیده‌ای از لوله‌های رفت و برگشت برای انتقال آب خنک هستند. این شبکه لوله‌کشی باید با جنس و ضخامت خاص، و استاندارد ضدزنگ اجرا شود و به دقت عایق‌کاری گردد. اجرای این شبکه در پروژه‌های بزرگ می‌تواند به طول صدها متر برسد. در طرف دیگر، زنت به دلیل آنکه هوای خنک را به‌صورت مستقیم از طریق کانال‌ها منتقل می‌کند و نیازی به انتقال آب سرد ندارد، از اجرای شبکه لوله‌کشی بی‌نیاز است. این حذف کامل، نه‌تنها هزینه اجرا را کاهش می‌دهد، بلکه احتمال نشتی، خوردگی و خرابی در سال‌های آینده را نیز از بین می‌برد.

همچنین باید به موضوع نصب و حمل‌ونقل نیز توجه داشت. دستگاه‌های چیلر صنعتی، اغلب حجیم و سنگین هستند و برای حمل آن‌ها نیاز به جرثقیل، لیفتراک، نیروی متخصص، و رعایت الزامات ایمنی سخت‌گیرانه وجود دارد. این موضوع در پروژه‌هایی که فضای نصب محدود یا دسترسی دشوار است، به‌ویژه در مناطق مرتفع، پشت‌بام‌ها یا سوله‌های سقف‌دار، می‌تواند به چالشی جدی تبدیل شود. در نقطه مقابل، زنت معمولاً در ابعاد فشرده‌تری طراحی می‌شود و حمل‌ونقل آن با کامیون معمولی و نصب آن با نیروی انسانی امکان‌پذیر است.

از لحاظ هزینه نیروی متخصص، نصب چیلر به دلیل پیچیدگی ساختار و نیاز به کالیبراسیون دقیق، حتماً باید توسط تیم‌های تخصصی انجام شود. کوچک‌ترین خطا در نصب می‌تواند عملکرد سیستم را مختل کند یا حتی باعث آسیب به تجهیزات شود. در حالی‌که نصب زنت به‌سادگی توسط تیم تأسیسات داخلی پروژه، یا حتی تکنسین‌های عمومی با آموزش کوتاه، قابل اجراست. این تفاوت در نیاز به تخصص، در واقع تفاوت در هزینه نیروی انسانی و خدمات پس از فروش را نیز به دنبال دارد.

یکی دیگر از هزینه‌های پنهان راه‌اندازی چیلر، الزام به اجرای سیستم تخلیه آب برج خنک‌کن و جمع‌آوری کندانس است. در پروژه‌هایی که به‌صورت غیرمتمرکز یا در نقاط دورافتاده طراحی شده‌اند، ایجاد چنین ساختاری، گاهی نیازمند بازطراحی کل سیستم فاضلاب یا زهکشی محل می‌شود. این در حالی است که دستگاه زنت به دلیل ساختار تبخیری، فاقد این پیچیدگی‌هاست و تنها به یک نقطه تخلیه آب ساده یا اتصال به سیستم دفع آب باران نیاز دارد.

مقایسه عددی دستگاه زنت و سیستم چیلر در شاخص‌های اقتصادی